สวัสดีครับ นี่เป็นการตั้งกระทู้ครั้งแรกของผม(จริงๆสองแล้วเขียนๆอยู่ละมันหาย เผลอปิดแท็บบ้าง เผลอปิดโครมบ้าง จะร้องไห้)
ไม่แน่ใจว่าควรจะแท็กห้องไหน เพราะเคยอ่านมั่วๆอย่างเดียวไม่เคยเขียน 5555555
เอาล่ะถ้าเพื่อนๆเห็นกระทู้นี้แปลว่าความพยายามครั้งที่สามของผมประสบความสำเร็จ(โน้ตแพด)
ผมจะมาเล่าเรื่องความรักของผมครับ เพื่อย้ำเตือนใจตัวเอง และเพื่อเป็นบทเรียนให้แก่ผู้ที่เข้ามาอ่าน
มันจะยาว เวิ่นเว้อหน่อยๆนะครับ อาจมีคำหยาบบ้างตามประสาชายโฉด ขออภัยล่วงหน้า ณ ที่นี้ครับ
3
2
1
เริ่ม
มีผู้หญิงคนนึงครับ แอดเฟสผมมา รูปโปรเธอมีแค่ขา เข้าไปส่องก็ไม่เห็นหน้า ไม่เห็นอะไรเลย
ผมก็รับแอดครับ แล้วเธอก็ทักมาทันที ผมก็ตอบไปตามประสาคนเฟรนลี่
เธอชวนผมคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ จนผมแน่ใจว่าเธอจีบผมแน่ๆ ผมก็คุยกับเธอคนเดียวครับ
ใครเข้ามาตอนนั้นผ่านหมด ผมอยากลองคุยกับผู้หญิงที่ผมไม่เห็นหน้า ผมว่ามันดูลึกลับดีนะ 5555 เป็นการเริ่มต้นใหม่ที่แปลกใจดี
เธอบอกว่าเธอเป็นคนไกล อยู่ตจว. ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรครับ ยังแค่คุยกันเฉยๆ ไกลแล้วไงใครแคร์
จนวันนึงเราได้คอลกัน วันนั้นผมชอบเธอเลยครับ ชอบน้ำเสียง ชอบนิสัย ชอบความน่ารักของเธอ
หลงเลยอะทั้งๆที่ยังไม่เคยเห็นหน้า555555
คุยกับเธอต่อไปไม่นานเราก็ได้คบกันครับ พบคบกันแล้วเธอก็เปลี่ยนรูป ผมละลายเลยอะ เธอน่ารักมาก
ถ้าตั้งรูปนี้คนแอดมาเยอะชิบหาeแน่ เปลี่ยนกลับเลยว้อย หวงงง
แต่ผมก็ขอรูปเธอมาดูครับ ทำไงได้คนมันน่ารัก 555555
เธอเป็นคนดีครับ เวลามีอะไรเธอจะบอกตลอด มีคนแอดมา จะตั้งสเตตัสนะ จะคุยกับเพื่อนนะ เพื่อนผชทักมานะ มีคนมาเหล่นะ
ผมเห็นเธอรายงานผมตลอด ผมก็เชื่อใจเธอครับ แต่ผมไม่มีอะไรเลย ไม่ได้หล่ออะไรขนาดนั้น ไม่มีคนแอดมาหรอก
แล้วผมก็ไม่คิดจะทักใครด้วย ผมเลยไม่ได้รายงานเธอ แต่เธอก็ถามตลอด วันนี้ใครแอดมาบ้าง
แอบคุยกะใครรึเปล่า ผมก็ให้รหัสเฟสไปเลย เธอเป็นคนจู้จี้งี่เง่า
ไม่ว่าเรื่องจะเล็กขนาดไหนผมโดนด่าได้เสมอ และด้วยความที่ผมไม่ค่อยละเอียดจะโฟกัสแค่อะไรที่มันสำคัญ
ผมจึงมักเป็นผู้ถูกกระทำทางวาจาเสมอ แต่ผมก็เข้าใจเธอ การงี่เง่าก็เหมือนบอกอ้อมๆว่ารักและใส่ใจ
ผมเข้าใจ
เรื่องแปลกมีอยู่ว่า เวลาเราวิดิโอคอลกันผมมีความสุขมาก ได้คุยกับเธอในทุกๆวัน กวนตีนกัน ง้อกัน ด่ากัน(เดี๋ยวๆ)
แต่......ผมคอลกับความมืดครับ ผมไม่เคยเห็นเธอในวิดิโอคอลเลย มันโคตรไม่ยุติธรรม ผมขอแล้วอ้อนแล้ว แต่เธอก็บอกว่าเธอไม่พร้อม
หน้าโทรม สิวขึ้น มีริ้วรอย (กุเยอะกว่าเมิงอีกอิหมู) ผมสงสัย..
ผมต้องเช็คครับ คุยกันทุกวันมันใช่คนในรูปป่าว ผมไม่ได้ไม่เชื่อใจเธอนะ แต่สงสัยว่าเป็นแฟนกัน ทำไมแค่นี้มันทำไม่ได้วะ
ผมหาเหตุผลดีๆมาตอบไม่ได้เลย ผมเลยขอให้เธอถ่ายรูปมา ชูสองนิ้วด้วย(เบสิค) ตอนแรกเธอก็งอแงอยู่นานแล้วก็หายไปพักใหญ่
แล้วก็ส่งรูปมาให้ สองนิ้วครบ แล้วก็น่ารักมากด้วย ละไหนเมิงบอกมีสิวมีริ้วรอยวะ ทำไมมันใสได้ขนาดนั้น ขาวจนตาจะบอด
แต่ไม่เป็นไร...น่ารัก...ให้อภัย
พอคุยไปนานวันเข้ามันก็ต้องอยากเจอกัน ถูกมั้ยฮะ? ด้วยความที่เราเป็นคนไกลมันก็ต้องนัดล่วงหน้ากันซักหน่อย
บวกกับตอนเปิดเทอมด้วย เวลาว่างเราไม่ค่อยจะตรงกัน แต่สุดท้ายก็หาวันนัดกันจนได้
ผมคาดหวัง...
นัดเจอกันครั้งแรก
*ยังไม่เคยเห็นหน้าในวิดิโอคอล*
แต่ผมมีเรียนถึงแค่พฤหัส วันศุกร์เสาร์อาทิตย์ผมว่าง เรานัดกันวันศุกร์ตอนบ่าย เพราะเธอเรียนเช้าพอเลิกเที่ยงละจะได้มาเลย
พอถึงวันศุกร์ เธอเลิกเรียน ผมทักเธอไปด้วยความตื่นเต้น ออกมายัง จะมาเมื่อไหร่ เธอตอบผมอย่างเศร้าๆว่าญาติเธอเสีย
ผมใจหาย แต่ผมก็เข้าใจเธอ ยังไม่ต้องมาดีกว่า ไปใช้เวลากับครอบครัวดีกว่า
นัดเจอกันครั้งที่สอง
ครั้งนี้เรานัดกันวันศุกร์เช่นเคย ทุกอย่างเหมือนจะราบลื่น แต่คืนวันพฤหัส เราทะเลาะกันด้วยเรื่องโง่ๆ มันเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับผม
แต่มันเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับเธอ เธอร้องไห้ฟูมฟาย ผมเป็นคนผิดเอง ผมต้องขอโทษเธอ ผมต้องทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น
ผมกลัวว่าเธอจะไม่มา กลัวว่าเราจะไม่ได้เธอกันในวันพรุ่งนี้ ในขณะที่ผมกำลังจะง้อ เรื่องเวรๆก็เกิดขึ้น
โทสับผมแบตหมด สัสเอ้ยมาหมดอะไรตอนนี้วะ ผมอยากย้อนเวลาได้ อะไรๆมันคงดีขึ้น
ถ้าผมไม่เล่นเกมเมื่อสองชม.ที่แล้วมันคงไม่หมด
กว่าผมจะเปิดได้อีกทีเธอคงนอนไปแล้ว ผมถอดใจรอรับชะตาในวันพรุ่งนี้
ผมลบ Rov......
วันต่อมาคือวันศุกร์ วันที่เรานัดกัน ผมรีบขอโทษขอโพยเธอแต่เช้า หวังว่าเธอจะอ่าน เธอหายไปทั้งเช้าเลยครับ
ผมแอบคิดว่าอาจจะขับรถมาอยู่เลยไม่ตอบ(มองโลกในแง่ดีเนอะ) ความจริงมักไม่สวยงามเหมือนความคิดหรอกครับ
เธอร้องไห้จนเกือบเช้าไม่ได้นอน เลยตื่นบ่าย ผมขอโทษเธอยกใหญ่แล้วเราก็คืนดีกัน เราเลื่อนนัดเจอกันไปเป็นวันพรุ่งนี้
นัดเจอกันครั้งที่สาม
วันนี้วันเสาร์ ผมก็ยังไม่เคยเห็นหน้าเธอในวิดิโอคอล แต่นั่นไม่เป็นไรเพราะผมหวังว่าเราจะเจอกันในวันนี้
และวันนี้มันก็เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอหายไป ผมโทรไปก็ไม่ติด ผมได้แต่นั่งทำใจ ปกติแฟนผมเป็นคนตื่นเช้า
วันธรรมดาก็ปลุกไปเรียนได้ตลอด แต่ไม่รู้ทำไมพอถึงวันที่นัดกัน ผมมักจะเป็นคนตื่นเช้าแล้วเธอก็หายไปตอนเช้าเสมอ
สายๆเธอก็ทักมา บอกว่าเธอไปไม่ได้แล้ว เธอต้องเฝ้าร้าน ว้อททททททท ปกติก็มีลูกจ้าง ทำไมต้องวันนี้
เธอบอกว่าแม่อยากให้เฝ้า เธอขอโทษผม ถามว่าผมโกรธไหม ผมทำใจไว้แล้วผมจึงตอบว่า
สัส ผมรัวหมัดใส่เธอจนล้มและละเลงตีนใส่แบบไม่ยั้ง(ล้อเล่นนะหมู)
เอาดีๆก็ได้ ผมตอบเธอว่าผมไม่โกรธหรอก
ผมนอยด์ ผมคิดมาก ทำไมถึงคอลกันแล้วไม่เห็นหน้า ทำไมถึงผิดนัดตลอด ทำไมถึงหายไปในวันแบบนี้ตลอด
ความรู้สึกของผมมันจางลงเรื่อยๆ...
นัดเจอกันครั้งที่สี่
ต่อเนื่องจากวันเสาร์เลยครับ ผมก็ยังไม่เคยเห็นหน้าเธอจริงๆ เธอนัดวันจันทร์ บอกว่าจารงดเซค
พ่อแม่ก็ไม่อยู่ ไปได้แน่นอน ผมเชื่อครับทุกอย่างมันต้องราบลื่น
ผมจะซวยอะไรขนาดนั้นวะ ฟ้าคงไม่โหดร้ายกับผมขนาดนั้น ผมวางแผนไว้ดิบดี ตื่นมาเพื่อโทรปลุกเธอ
ครั้งนี้เธอรับครับ ผมคิดว่ามาแน่ ผมเลยนอนต่อ ตื่นมาอีกทีตอนสายๆ ทำไมยังไม่โทรมาอีกวะ
พอเช็คข้อความดูเธอบอกว่าขอโทษ เพื่อนมันจำวันผิด มันงดวันพฤไม่ใช่วันจันทร์ ผมด่าเพื่อนมันในใจ
มันทำความหวังผมพัง แต่ผมไม่โกรธ ไม่ได้นอยด์เหมือนครั้งก่อนๆ
ผมคงเริ่มชินแล้วล่ะ
นัดกันครั้งที่ห้า
วันพฤหัสนั้นแหละครับ ที่เพื่อนมันบอกว่างดเซค วันนี้เป็นวันที่ดีมากๆ ถ้าเธอมาเราจะได้เที่ยวหลายวันติดกัน
และมันเป็นอาทิตย์ที่ดีที่สุดแล้วเพราะหลังจากนี้มันคือมิดเทอม ผมวางแผนเที่ยวไว้เเล้ว ทุกอย่างลงตัว
ผมได้คาดหวังมากๆว่าเราจะได้เจอกันวันนี้ ผมมีเรียนทั้งวัน
แต่ผมก็นึกถึงเธอทั้งวันเช่นกัน เธอบอกว่าเดี๋ยวกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วออกเลย แล้วผมก็ถามเธอตลอด ถึงไหนแล้ว ออกบ้านยัง
จนผมเลิกเรียนสี่โมง
เธอยังไม่ทักมา ผมคิดในใจว่า-ข้าวนานจังเนาะ(คิดในใจยังประชด)
ผมไม่ได้คำตอบใดๆทั้งนั้น วันนี้มันเป็นวันที่ต้องใส่ชุดนร.มาทำกิจกรรม ดูคอนเสิร์ตกัน
เพื่อนๆไปถ่ายรูปกัน ผมก็ถ่ายอยู่ซักพัก แล้วออกมานั่งรอที่ม้านั่งโง่ๆหน้าคณะ ที่เธอไม่ตอบอาจจะขับรถอยู่
อีกซักพักเธอคงจะถามทาง ผมคิดในใจว่าหลงทุ่งรังสิตแน่นอนอิหมู ไม่รู้ทางแน่นอน
ผมได้แต่นั่งกุมความหวังเล็กๆ ใจผมสั่นเทา
เธอตอบมาสั้นๆ ว่า วันนี้เค้าไปไม่ได้นะ
.......เพล้ง......
*เสียงใจของผมมันแตกสลาย*
ผมเศร้ามากครับ ผมกลับไปดูคอนเสิร์ตอย่างไร้อารมณ์ ถ้ามันมีใครร้องเพลงเศร้าขึ้นมา.....ผมคงยืนเป็นพระเอกเอ็มวีอยู่ตรงนั้น...
โชคดีที่เสียงมันกาก ฟังห่าไรไม่รู้เรื่องเลย เพื่อนผมจึงอิมโพรไวส์เนื้อเพลงขึ้นมาและชวนผมร้องตาม เออ หนวกหูดีว่ะ 5555555
ผมอารมณ์ดีขึ้น และคุยกับแฟนอย่างใจเย็น เธอบอกว่าวันศุกร์พรุ่งนี้วันเกิดพ่อ ผมรบเร้าขอที่อยู่เธอ ผมจะไปเอง ผมไม่เป็นฝ่ายรอ
เธอไม่ยอมให้ เธอหลีกเลี่ยง แม้มันจะดูแปลกๆ แต่เธอก็ให้สัญญาว่าวันเสาร์ไปได้แน่ๆ ผมเชื่อเธออย่างสุดใจ
บ่มีอีหยัง......มาพังทลายยยยยย.........วันเสาร์เฮาสองลงด้ายยยยยยยยยย................
ในวันคืนศุกร์ เราก็คอลกันตามปกติ ผมก็ยังคงไม่เคยเห็นหน้าเธอเหมือนเคย ผมย้ำนักย้ำหนาว่า ต้องมานะ มันสำคัญมากนะ
เค้าทนไม่ไหวแล้ว มันนอยด์ มันเหนื่อย มันเฟล มันเสียความรู้สึก ทุกครั้งที่ผิดนัดกัน
โคตรเซอร์เรียล
เป็นไปได้หรอวะที่นัดกัน5ครั้งแล้วมันaccident ทุกครั้ง เธอขอโทษผมสำหรับครั้งที่ผ่านๆมา
เเต่เธอไม่ได้หนักแน่นเลย เวลาที่ผมย้ำว่ามาได้จริงๆใช่มั้ย
ผมวางแผนว่าจะโทรปลุกตอนเช้า พอเธอออกบ้านก็คอลมา จะอยู่เป็นเพื่อนตลอดทางเอง
ผมให้เธอสัญญา ว่าพรุ่งนี้เช้าเธอจะไม่หายไป
ผมอยากจะเชื่อนะว่าเธอจะมาแน่นอน แต่ผมผิดหวังกับการผิดนัดมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว
ผมชินชา...
วันเสาร์แล้ว วันนี้เรานัดเจอกันครั้งที่6
ผมตั้งนาฬิกาปลุกตัวเอง เพื่อไปปลุกหมูตอนตีห้า ผมโทรไป1สาย 2สาย ผมคอลไลน์ไปอีก ส่งข้อความไปด้วย
ความเงียบงันและความสิ้นหวังก่อขึ้นในใจผม
........เพล้ง.......
*ซาวด์เอฟเฟคใจสลายเบอร์สอง*
ณ เวลานี้ ผมรู้ตัวดีว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ผมอยากฝัน ว่าผมได้เจอเธอ ผมจึงล้มตัวลงนอนเพื่อหนีความจริง
ผมตื่นอีกทีแปดโมง ผมโทรไปอีก แล้วผมก็นอนต่อ คราวนี้ตื่นจริงๆละ11โมง(นอนกินบ้านกินเมืองสุดๆ)
ผมโทรไปอีก ทั้งๆที่รู้ว่าเธอจะไม่รับ พิมไปถามว่าถึงไหนแล้ว ทั้งที่รู้ว่าเธอจะไม่อ่าน เธอมักจะหายไปเสมอ
ผมสิ้นหวัง ผมกลับบ้าน ผมจะไม่รออะไรทั้งนั้น แม้จะเป็นคำตอบของเธอก็ตาม ผมรู้ดีว่าเธอจะตอบว่าอะไร
เดี๋ยวมาต่อ ปวดนิ้วละ
มหากาพย์ "ความรักไร้หน้า หรือว่าฟ้าไร้ใจ"
ไม่แน่ใจว่าควรจะแท็กห้องไหน เพราะเคยอ่านมั่วๆอย่างเดียวไม่เคยเขียน 5555555
เอาล่ะถ้าเพื่อนๆเห็นกระทู้นี้แปลว่าความพยายามครั้งที่สามของผมประสบความสำเร็จ(โน้ตแพด)
ผมจะมาเล่าเรื่องความรักของผมครับ เพื่อย้ำเตือนใจตัวเอง และเพื่อเป็นบทเรียนให้แก่ผู้ที่เข้ามาอ่าน
มันจะยาว เวิ่นเว้อหน่อยๆนะครับ อาจมีคำหยาบบ้างตามประสาชายโฉด ขออภัยล่วงหน้า ณ ที่นี้ครับ
3
2
1
เริ่ม
มีผู้หญิงคนนึงครับ แอดเฟสผมมา รูปโปรเธอมีแค่ขา เข้าไปส่องก็ไม่เห็นหน้า ไม่เห็นอะไรเลย
ผมก็รับแอดครับ แล้วเธอก็ทักมาทันที ผมก็ตอบไปตามประสาคนเฟรนลี่
เธอชวนผมคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ จนผมแน่ใจว่าเธอจีบผมแน่ๆ ผมก็คุยกับเธอคนเดียวครับ
ใครเข้ามาตอนนั้นผ่านหมด ผมอยากลองคุยกับผู้หญิงที่ผมไม่เห็นหน้า ผมว่ามันดูลึกลับดีนะ 5555 เป็นการเริ่มต้นใหม่ที่แปลกใจดี
เธอบอกว่าเธอเป็นคนไกล อยู่ตจว. ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรครับ ยังแค่คุยกันเฉยๆ ไกลแล้วไงใครแคร์
จนวันนึงเราได้คอลกัน วันนั้นผมชอบเธอเลยครับ ชอบน้ำเสียง ชอบนิสัย ชอบความน่ารักของเธอ
หลงเลยอะทั้งๆที่ยังไม่เคยเห็นหน้า555555
คุยกับเธอต่อไปไม่นานเราก็ได้คบกันครับ พบคบกันแล้วเธอก็เปลี่ยนรูป ผมละลายเลยอะ เธอน่ารักมาก
ถ้าตั้งรูปนี้คนแอดมาเยอะชิบหาeแน่ เปลี่ยนกลับเลยว้อย หวงงง
แต่ผมก็ขอรูปเธอมาดูครับ ทำไงได้คนมันน่ารัก 555555
เธอเป็นคนดีครับ เวลามีอะไรเธอจะบอกตลอด มีคนแอดมา จะตั้งสเตตัสนะ จะคุยกับเพื่อนนะ เพื่อนผชทักมานะ มีคนมาเหล่นะ
ผมเห็นเธอรายงานผมตลอด ผมก็เชื่อใจเธอครับ แต่ผมไม่มีอะไรเลย ไม่ได้หล่ออะไรขนาดนั้น ไม่มีคนแอดมาหรอก
แล้วผมก็ไม่คิดจะทักใครด้วย ผมเลยไม่ได้รายงานเธอ แต่เธอก็ถามตลอด วันนี้ใครแอดมาบ้าง
แอบคุยกะใครรึเปล่า ผมก็ให้รหัสเฟสไปเลย เธอเป็นคนจู้จี้งี่เง่า
ไม่ว่าเรื่องจะเล็กขนาดไหนผมโดนด่าได้เสมอ และด้วยความที่ผมไม่ค่อยละเอียดจะโฟกัสแค่อะไรที่มันสำคัญ
ผมจึงมักเป็นผู้ถูกกระทำทางวาจาเสมอ แต่ผมก็เข้าใจเธอ การงี่เง่าก็เหมือนบอกอ้อมๆว่ารักและใส่ใจ
ผมเข้าใจ
เรื่องแปลกมีอยู่ว่า เวลาเราวิดิโอคอลกันผมมีความสุขมาก ได้คุยกับเธอในทุกๆวัน กวนตีนกัน ง้อกัน ด่ากัน(เดี๋ยวๆ)
แต่......ผมคอลกับความมืดครับ ผมไม่เคยเห็นเธอในวิดิโอคอลเลย มันโคตรไม่ยุติธรรม ผมขอแล้วอ้อนแล้ว แต่เธอก็บอกว่าเธอไม่พร้อม
หน้าโทรม สิวขึ้น มีริ้วรอย (กุเยอะกว่าเมิงอีกอิหมู) ผมสงสัย..
ผมต้องเช็คครับ คุยกันทุกวันมันใช่คนในรูปป่าว ผมไม่ได้ไม่เชื่อใจเธอนะ แต่สงสัยว่าเป็นแฟนกัน ทำไมแค่นี้มันทำไม่ได้วะ
ผมหาเหตุผลดีๆมาตอบไม่ได้เลย ผมเลยขอให้เธอถ่ายรูปมา ชูสองนิ้วด้วย(เบสิค) ตอนแรกเธอก็งอแงอยู่นานแล้วก็หายไปพักใหญ่
แล้วก็ส่งรูปมาให้ สองนิ้วครบ แล้วก็น่ารักมากด้วย ละไหนเมิงบอกมีสิวมีริ้วรอยวะ ทำไมมันใสได้ขนาดนั้น ขาวจนตาจะบอด
แต่ไม่เป็นไร...น่ารัก...ให้อภัย
พอคุยไปนานวันเข้ามันก็ต้องอยากเจอกัน ถูกมั้ยฮะ? ด้วยความที่เราเป็นคนไกลมันก็ต้องนัดล่วงหน้ากันซักหน่อย
บวกกับตอนเปิดเทอมด้วย เวลาว่างเราไม่ค่อยจะตรงกัน แต่สุดท้ายก็หาวันนัดกันจนได้
ผมคาดหวัง...
นัดเจอกันครั้งแรก
*ยังไม่เคยเห็นหน้าในวิดิโอคอล*
แต่ผมมีเรียนถึงแค่พฤหัส วันศุกร์เสาร์อาทิตย์ผมว่าง เรานัดกันวันศุกร์ตอนบ่าย เพราะเธอเรียนเช้าพอเลิกเที่ยงละจะได้มาเลย
พอถึงวันศุกร์ เธอเลิกเรียน ผมทักเธอไปด้วยความตื่นเต้น ออกมายัง จะมาเมื่อไหร่ เธอตอบผมอย่างเศร้าๆว่าญาติเธอเสีย
ผมใจหาย แต่ผมก็เข้าใจเธอ ยังไม่ต้องมาดีกว่า ไปใช้เวลากับครอบครัวดีกว่า
นัดเจอกันครั้งที่สอง
ครั้งนี้เรานัดกันวันศุกร์เช่นเคย ทุกอย่างเหมือนจะราบลื่น แต่คืนวันพฤหัส เราทะเลาะกันด้วยเรื่องโง่ๆ มันเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับผม
แต่มันเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับเธอ เธอร้องไห้ฟูมฟาย ผมเป็นคนผิดเอง ผมต้องขอโทษเธอ ผมต้องทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น
ผมกลัวว่าเธอจะไม่มา กลัวว่าเราจะไม่ได้เธอกันในวันพรุ่งนี้ ในขณะที่ผมกำลังจะง้อ เรื่องเวรๆก็เกิดขึ้น
โทสับผมแบตหมด สัสเอ้ยมาหมดอะไรตอนนี้วะ ผมอยากย้อนเวลาได้ อะไรๆมันคงดีขึ้น
ถ้าผมไม่เล่นเกมเมื่อสองชม.ที่แล้วมันคงไม่หมด
กว่าผมจะเปิดได้อีกทีเธอคงนอนไปแล้ว ผมถอดใจรอรับชะตาในวันพรุ่งนี้
ผมลบ Rov......
วันต่อมาคือวันศุกร์ วันที่เรานัดกัน ผมรีบขอโทษขอโพยเธอแต่เช้า หวังว่าเธอจะอ่าน เธอหายไปทั้งเช้าเลยครับ
ผมแอบคิดว่าอาจจะขับรถมาอยู่เลยไม่ตอบ(มองโลกในแง่ดีเนอะ) ความจริงมักไม่สวยงามเหมือนความคิดหรอกครับ
เธอร้องไห้จนเกือบเช้าไม่ได้นอน เลยตื่นบ่าย ผมขอโทษเธอยกใหญ่แล้วเราก็คืนดีกัน เราเลื่อนนัดเจอกันไปเป็นวันพรุ่งนี้
นัดเจอกันครั้งที่สาม
วันนี้วันเสาร์ ผมก็ยังไม่เคยเห็นหน้าเธอในวิดิโอคอล แต่นั่นไม่เป็นไรเพราะผมหวังว่าเราจะเจอกันในวันนี้
และวันนี้มันก็เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอหายไป ผมโทรไปก็ไม่ติด ผมได้แต่นั่งทำใจ ปกติแฟนผมเป็นคนตื่นเช้า
วันธรรมดาก็ปลุกไปเรียนได้ตลอด แต่ไม่รู้ทำไมพอถึงวันที่นัดกัน ผมมักจะเป็นคนตื่นเช้าแล้วเธอก็หายไปตอนเช้าเสมอ
สายๆเธอก็ทักมา บอกว่าเธอไปไม่ได้แล้ว เธอต้องเฝ้าร้าน ว้อททททททท ปกติก็มีลูกจ้าง ทำไมต้องวันนี้
เธอบอกว่าแม่อยากให้เฝ้า เธอขอโทษผม ถามว่าผมโกรธไหม ผมทำใจไว้แล้วผมจึงตอบว่า
สัส ผมรัวหมัดใส่เธอจนล้มและละเลงตีนใส่แบบไม่ยั้ง(ล้อเล่นนะหมู)
เอาดีๆก็ได้ ผมตอบเธอว่าผมไม่โกรธหรอก
ผมนอยด์ ผมคิดมาก ทำไมถึงคอลกันแล้วไม่เห็นหน้า ทำไมถึงผิดนัดตลอด ทำไมถึงหายไปในวันแบบนี้ตลอด
ความรู้สึกของผมมันจางลงเรื่อยๆ...
นัดเจอกันครั้งที่สี่
ต่อเนื่องจากวันเสาร์เลยครับ ผมก็ยังไม่เคยเห็นหน้าเธอจริงๆ เธอนัดวันจันทร์ บอกว่าจารงดเซค
พ่อแม่ก็ไม่อยู่ ไปได้แน่นอน ผมเชื่อครับทุกอย่างมันต้องราบลื่น
ผมจะซวยอะไรขนาดนั้นวะ ฟ้าคงไม่โหดร้ายกับผมขนาดนั้น ผมวางแผนไว้ดิบดี ตื่นมาเพื่อโทรปลุกเธอ
ครั้งนี้เธอรับครับ ผมคิดว่ามาแน่ ผมเลยนอนต่อ ตื่นมาอีกทีตอนสายๆ ทำไมยังไม่โทรมาอีกวะ
พอเช็คข้อความดูเธอบอกว่าขอโทษ เพื่อนมันจำวันผิด มันงดวันพฤไม่ใช่วันจันทร์ ผมด่าเพื่อนมันในใจ
มันทำความหวังผมพัง แต่ผมไม่โกรธ ไม่ได้นอยด์เหมือนครั้งก่อนๆ
ผมคงเริ่มชินแล้วล่ะ
นัดกันครั้งที่ห้า
วันพฤหัสนั้นแหละครับ ที่เพื่อนมันบอกว่างดเซค วันนี้เป็นวันที่ดีมากๆ ถ้าเธอมาเราจะได้เที่ยวหลายวันติดกัน
และมันเป็นอาทิตย์ที่ดีที่สุดแล้วเพราะหลังจากนี้มันคือมิดเทอม ผมวางแผนเที่ยวไว้เเล้ว ทุกอย่างลงตัว
ผมได้คาดหวังมากๆว่าเราจะได้เจอกันวันนี้ ผมมีเรียนทั้งวัน
แต่ผมก็นึกถึงเธอทั้งวันเช่นกัน เธอบอกว่าเดี๋ยวกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วออกเลย แล้วผมก็ถามเธอตลอด ถึงไหนแล้ว ออกบ้านยัง
จนผมเลิกเรียนสี่โมง
เธอยังไม่ทักมา ผมคิดในใจว่า-ข้าวนานจังเนาะ(คิดในใจยังประชด)
ผมไม่ได้คำตอบใดๆทั้งนั้น วันนี้มันเป็นวันที่ต้องใส่ชุดนร.มาทำกิจกรรม ดูคอนเสิร์ตกัน
เพื่อนๆไปถ่ายรูปกัน ผมก็ถ่ายอยู่ซักพัก แล้วออกมานั่งรอที่ม้านั่งโง่ๆหน้าคณะ ที่เธอไม่ตอบอาจจะขับรถอยู่
อีกซักพักเธอคงจะถามทาง ผมคิดในใจว่าหลงทุ่งรังสิตแน่นอนอิหมู ไม่รู้ทางแน่นอน
ผมได้แต่นั่งกุมความหวังเล็กๆ ใจผมสั่นเทา
เธอตอบมาสั้นๆ ว่า วันนี้เค้าไปไม่ได้นะ
.......เพล้ง......
*เสียงใจของผมมันแตกสลาย*
ผมเศร้ามากครับ ผมกลับไปดูคอนเสิร์ตอย่างไร้อารมณ์ ถ้ามันมีใครร้องเพลงเศร้าขึ้นมา.....ผมคงยืนเป็นพระเอกเอ็มวีอยู่ตรงนั้น...
โชคดีที่เสียงมันกาก ฟังห่าไรไม่รู้เรื่องเลย เพื่อนผมจึงอิมโพรไวส์เนื้อเพลงขึ้นมาและชวนผมร้องตาม เออ หนวกหูดีว่ะ 5555555
ผมอารมณ์ดีขึ้น และคุยกับแฟนอย่างใจเย็น เธอบอกว่าวันศุกร์พรุ่งนี้วันเกิดพ่อ ผมรบเร้าขอที่อยู่เธอ ผมจะไปเอง ผมไม่เป็นฝ่ายรอ
เธอไม่ยอมให้ เธอหลีกเลี่ยง แม้มันจะดูแปลกๆ แต่เธอก็ให้สัญญาว่าวันเสาร์ไปได้แน่ๆ ผมเชื่อเธออย่างสุดใจ
บ่มีอีหยัง......มาพังทลายยยยยย.........วันเสาร์เฮาสองลงด้ายยยยยยยยยย................
ในวันคืนศุกร์ เราก็คอลกันตามปกติ ผมก็ยังคงไม่เคยเห็นหน้าเธอเหมือนเคย ผมย้ำนักย้ำหนาว่า ต้องมานะ มันสำคัญมากนะ
เค้าทนไม่ไหวแล้ว มันนอยด์ มันเหนื่อย มันเฟล มันเสียความรู้สึก ทุกครั้งที่ผิดนัดกัน
เป็นไปได้หรอวะที่นัดกัน5ครั้งแล้วมันaccident ทุกครั้ง เธอขอโทษผมสำหรับครั้งที่ผ่านๆมา
เเต่เธอไม่ได้หนักแน่นเลย เวลาที่ผมย้ำว่ามาได้จริงๆใช่มั้ย
ผมวางแผนว่าจะโทรปลุกตอนเช้า พอเธอออกบ้านก็คอลมา จะอยู่เป็นเพื่อนตลอดทางเอง
ผมให้เธอสัญญา ว่าพรุ่งนี้เช้าเธอจะไม่หายไป
ผมอยากจะเชื่อนะว่าเธอจะมาแน่นอน แต่ผมผิดหวังกับการผิดนัดมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว
ผมชินชา...
วันเสาร์แล้ว วันนี้เรานัดเจอกันครั้งที่6
ผมตั้งนาฬิกาปลุกตัวเอง เพื่อไปปลุกหมูตอนตีห้า ผมโทรไป1สาย 2สาย ผมคอลไลน์ไปอีก ส่งข้อความไปด้วย
ความเงียบงันและความสิ้นหวังก่อขึ้นในใจผม
........เพล้ง.......
*ซาวด์เอฟเฟคใจสลายเบอร์สอง*
ณ เวลานี้ ผมรู้ตัวดีว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ผมอยากฝัน ว่าผมได้เจอเธอ ผมจึงล้มตัวลงนอนเพื่อหนีความจริง
ผมตื่นอีกทีแปดโมง ผมโทรไปอีก แล้วผมก็นอนต่อ คราวนี้ตื่นจริงๆละ11โมง(นอนกินบ้านกินเมืองสุดๆ)
ผมโทรไปอีก ทั้งๆที่รู้ว่าเธอจะไม่รับ พิมไปถามว่าถึงไหนแล้ว ทั้งที่รู้ว่าเธอจะไม่อ่าน เธอมักจะหายไปเสมอ
ผมสิ้นหวัง ผมกลับบ้าน ผมจะไม่รออะไรทั้งนั้น แม้จะเป็นคำตอบของเธอก็ตาม ผมรู้ดีว่าเธอจะตอบว่าอะไร
เดี๋ยวมาต่อ ปวดนิ้วละ